Saumur
Saumur w departamencie Maine-et-Loire to stare miasto zwane perłą Andegawenii. Na lewym brzegu Loary, a dokładniej na skalistym cyplu już w IX wieku znajdował się umocniony, obronny klasztor z relikwiami św. Floriana. Był on misjonarzem próbującym te ziemie chrystianizować w IV w. Klasztor został jednak zniszczony przez Normanów, a w X stuleciu na jego miejscu stanęła forteca hrabiów de Blois. Wiek później zajęli fortecę Andegawenowie, czyli ród hrabiów d'Anjou, przy czym najbardziej waleczny z nich był Fulk Nerra, znany z historii innych posiadłości nad Loarą. Saumur pozostało w posiadaniu Andegawenów-Plantagenetów do początków XIII w., kiedy to ich dobra ulegają kofiskacie przez Filipa Augusta. Warowna forteca postała tu prawdopodobnie ok. roku 1227, kiedy rządy nad tym terenem sprawowała Blanka Kastylijska, pełniąca funkcję regentki swojego małoletniego syna, późniejszego Ludwika IX Świętego. Przekazał on później warownię swojemu bratu, Karolowi. Potomek Karola, Ludwik przebudował fortecę na rezydencję. Ostatni z książąt d'Anjou, nazywany "Dobrym królem Rene", jako człowiek wrażliwy na sztukę, nie dość, że opiewał Saumur w swoich miłosnych pieśniach, ale także dokonał w nim wewnętrznych zmian. Od 1480 r. cała Andegawenia, a więc i Saumur przeszło pod panowanie francuskich królów. W XIV w. stało się jednym z głównych ośrodków protestantyzmu, co okupuje krwawymi rzeziami urządzanymi tam przez tolerancyjnych i kierujących się miłością do bliźniego, katolików. Podczas ósmej, ostatniej wojny religijnej, Henryk III, król francuski zmuszony jest oddać Saumur Henrykowi, królowi Nawarry, przywódcy protestantów. Przez następne 32 lata rezydencja rozkwita pod panowaniem Philippe'a Duplessis-Mornay, nazywanego "papieżem hugenotów". Odznaczał się on zarówno znawstwem prowadzenia sztuki wojennej, jak również biegłością w zawiłych sprawach dotyczących teologii i dyplomacji. Miasto zyskało dzięki niemu nowe mury, założona została przez niego także akademia protestancka, ściągająca rzesze młodych ludzi chętnych do nauki. Niestety, w 1621 r. katolicy powracają do miasta, burzą mury, a po cofnięciu edyktu nantejskiego w 1685 r. zostaje zniszczona protestancka świątynia a 2/3 francuskich protestantów opuszcza kraj z powodu prześladowań. Zamek niszczeje, przez pewien czas jest więzieniem, arsenałem, koszarami. Między innymi przebywał tutaj markiz de Sade. W 1906 r. miasto Saumur odkupuje zamek od państwa.
Miasto znane jest z produkcji win musujących i hodowli grzybów (70% produkcji krajowej).
Zamek stoi na krańcu większego podestu, pozostałości po warowni. Sylwetka twierdzy to cztery wieże w narożnikach, u podstawy okrągłe, później wieloboczne, z wysokimi i stromymi dachami. Okna podzielono krzyżem okiennym. Dawna budowla zbudowana została na planie czworoboku, ale jedno ze skrzydeł zawaliło się i nigdy nie zostało już odbudowane. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło i dzięki temu odsłonił się taras z widokiem na Loarę i całe miasto. Skrzydło północno-wschodnie wznosi się na galerii ozdobionej arkadami, co umożliwiło bezpośredni dostęp do wszystkich pomieszczeń. Północno-wschodnie skrzydło z kolei mieści Miejskie Muzeum Sztuki Dekoracyjnej. Jego zbiory to emalie z Limoges, rzeźby drewniane i alabastrowe, meble, zastawy fajansowe, porcelanowe, tkaniny artystyczne i inne. Na drugim piętrze można odwiedzić Musee du Cheval, czyli Muzeum Konia. Prezentuje ono historię jeździectwa i ekwipunku jeździeckiego, m.in. obrazy, książki, ryciny związane z tematem, obok siodeł, strzemion, ostróg i innych.
W samym mieście warto zobaczyć kościoły St. Pierre i Notre-Dame, XVI-wieczny ratusz i ładną starówkę. Świątynia pod wezwaniem świętego Piotra pochodzi z XII w., fasadę odbudowano w XVII w. Na ścianach zainstalowano tkaniny artystyczne z XV w., poza tym zobaczyć tam można również XII-wieczną statuę Matki Boskiej.
Flugticket